Het Troostmonument is een monumentaal kunstwerk, waarin zakdoeken de bouwstenen vormen..
Met de opkomst van de papieren tissue is de stoffen zakdoek wat in de vergetelheid geraakt.
Het duizenddingendoekje dat in de loop van een mensenleven zoveel troost kan bieden leek bijna uitgestorven.
De ontelbare exemplaren die Stef na oproepen ontving, bleken voor veel mensen beslist geen gewone lapjes textiel, maar bakens in barre tijden. Gezamenlijk representeren ze in het Troostmonument de mensheid in al zijn variaties: groot, klein, gekleurd, wit, versleten, vrolijk, bevlekt, gehavend of nieuw, saai, verkreukeld of keurig in de plooi, met of zonder etiketje, randje, of boodschap.
Het Troostmonument werd langzaam tot een groots, golvend epos van 8 x 2 meter, waarin de mensheid in al zijn variatie op een onnavolgbare manier met elkaar verbonden is, een knooppunt van levens.
Zoals in al haar werk is Stef gefascineerd door enkelingen en groepen, door de wisselwerking tussen individu en massa. Eenzaamheid en de hoop op verbinding zijn kernbegrippen.

Het Troostmonument is aangekocht door het Lucas Andreas Ziekenhuis Amsterdam. Daar is het werk in januari 2014 onthuld.